Edebiyat okuyorsanız ve aşıksanız hayat gerçekten bir acayip. Güler misin ağlar mısın yani, ne bileyim.

Buraya yazma amacım hiç öyle olmasa da her yazımda bir edebiyat kelimesi kullanmışım ve bilmeden, gizliden bunu benimsemişim sanırım. Evet, BEN BİR EDEBİYATÇIYIM diyemiyorum, korkuyorum, çok büyük sıfat o.

Bu bölümde yaklaşık 6 ayım geçti ve o heybetli, korkunç kapısını ancak bu aralar biraz aralayabildi bana edebiyatçığım. Öğrenme esnasında hırstan, sıkıntıdan kıpkırmızı olsam da, oflasam ve yaylansam da sonradan birikenlerin bende durduğu yeri görmek çok çok hoş. Yontuyor kaba tarafları, Naiflik katıyor.. Lazım mı bu zaman da naiflik diye sormuyor da değilim kendime o zaman, günümüzde odun olmak, hissetmemek geçerli ya...