İsyanlı Dilek 1

Allahın cezası ideal adam, ruhumun ikizi, olmayadabilir, ne boksa ondan, tanımam etmem de seni ama geleceksen gel artık GELLL! Yoksa ben gideceğim, umudum gidecek. Nolur gel.

Boş hayallere çoğalıp kendime azalıyorum yine de sana birikiyorum her allahın cezası gün. Kim bilir kaç parçaya ayırdım kendimi. Gel de topla beni hadi.

Aşk lazım geliyor tabi baharla

Şimdi tam kalbi yok etmeye çalışırken biri gelse, "Benzemez kimse sana tavrına hayran olayım" dese, ne güzel olurdu dimi. Ama yok ki nerede öylesi.

Edebiyat okuyorsanız ve aşıksanız hayat gerçekten bir acayip. Güler misin ağlar mısın yani, ne bileyim.

Buraya yazma amacım hiç öyle olmasa da her yazımda bir edebiyat kelimesi kullanmışım ve bilmeden, gizliden bunu benimsemişim sanırım. Evet, BEN BİR EDEBİYATÇIYIM diyemiyorum, korkuyorum, çok büyük sıfat o.

Bu bölümde yaklaşık 6 ayım geçti ve o heybetli, korkunç kapısını ancak bu aralar biraz aralayabildi bana edebiyatçığım. Öğrenme esnasında hırstan, sıkıntıdan kıpkırmızı olsam da, oflasam ve yaylansam da sonradan birikenlerin bende durduğu yeri görmek çok çok hoş. Yontuyor kaba tarafları, Naiflik katıyor.. Lazım mı bu zaman da naiflik diye sormuyor da değilim kendime o zaman, günümüzde odun olmak, hissetmemek geçerli ya...

2

Konuştum, konuştum, konuştum.
Ağzımı açmadım.